Współczesność oparta jest na schematach, które już dawno temu przestaliśmy zauważać. Modele państwa, prawodawstwo i styl życia, jaki jest teraz propagowany, u swych fundamentów posiada schematyczny sposób rozumowania. Ale czym są tak właściwie te wszechobecne schematy? Ciągle wypełniamy formularze, kładziemy się spać i napawamy nasz organizm energia do następnego dnia, by móc na nowo oddać się fizycznemu i umysłowemu spoczynku. I tak ciągnie się nasza schematyczna egzystencja. Nawet bieg życia stał się rutyną, a reakcje międzyludzkie coraz częściej oparte są na wyuczonych zachowaniach, a nie wewnętrznych, spontanicznych impulsach. Żyjemy tak, jakby ktoś nami kierował, jakaś wewnętrzna siła, która paradoksalnie zamiast budować wiele niszczy. Prosty przykład: moda. Nasze upodobania to wykorzystywanie schematu, który ktoś stworzył i rozpropagował. Patrzę i śmiało stwierdzam, że dotyczy to wszystkich aspektów życia. Ale co by było gdyby nie było reguł, na których wszyscy mogą się opierać?
To jak coś lub ktoś wygląda jest dla wielu z nas priorytetem. Może i nie ma w tym nic dziwnego, może tak już nasza zwierzęca natura. Wygląd się liczy ale czy do końca powinien? Ostatnio zaciekawiło mnie zjawisko oceny wyglądu innego człowieka, a szczególnie komplementów naszej urody. Właśnie - czy te komplementy dotyczą naprawdę nas? Przecież, nie mamy wpływu na to jak wyglądamy. Może komplementy tak naprawdę nie chwalą nas, lecz stwórcę, naturę. Mamy wpływ tylko na to jak dbamy o ciało które otrzymaliśmy. Więc może zamiast mówić komuś, że jest piękny mądrzej byłoby stwierdzić, że jest zadbany, a byłaby to wtedy naprawdę pochwała tej osoby. Najśmieszniejsze jest w tym wszystkim jest to, że niepochlebne komentarze wobec czyjegoś wyglądu są traktowane jako niepoprawne (bo przecież nie mamy wpływu na wygląd!), ale gdy już pochlebiamy nie jest to takie istotne. 
